2η Εκδήλωση 18/3/2009, Ρατσισμός, προσωπικά κείμενα από εμπειρίες εφήβων, το κείμενο

Η πολυπολιτισμική σύνθεση της σύγχρονης κοινωνίας είναι μία πραγματικότητα που δεν αμφισβητεί κανείς πια. Δυστυχώς όμως υπάρχει απροθυμία να αποδεχτούμε τον «άλλο», τον ξένο, ως ισότιμο μέλος της. Μικρογραφία αυτής της κοινωνίας είναι και το σχολείο. Σ’ ένα τέτοιο σχολείο, το 32ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, δουλέψαμε το εκπαιδευτικό σχέδιο που θα παρουσιάσουμε.

Το προφίλ του σχολείου και των μαθητών

Το σχολείο έχει υψηλό ποσοστό παλλινοστούντων και αλλοδαπών μαθητών. Χώρες προέλευσης των παιδιών είναι Αλβανία, η Γεωργία, η Ρωσία, η Βουλγαρία, η Αρμενία. Υπάρχουν ακόμη και παιδιά από τη μουσουλμανική μειονότητα. Είναι παιδιά οικονομικών μεταναστών κυρίως, που αναζητώντας με τους γονείς τους καλύτερες συνθήκες ζωής, βρέθηκαν στην Ελλάδα.

Πολλές οι δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ο δάσκαλος με τέτοιο έμψυχο υλικό. Πολύ περισσότερο ο φιλόλογος, αφού η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι μαθητές είναι ο χειρισμός της ελληνικής γλώσσας.

Συντελεστές

Για την εκπόνηση του project δουλέψαμε μαζί με τη συνάδελφό μου φιλόλογο Πόπη Κυρμελίδου, που τοποθετήθηκε στο σχολείο από το πρόγραμμα του ΕΠΠΑΣ. Η συμβολή της ήταν πραγματικά πολύτιμη. Ακολουθήσαμε, δηλαδή, τη μέθοδο της συνδιδασκαλίας. Συμμετείχαν μαθητές και μαθήτριες δύο τμημάτων της τρίτης γυμνασίου και οι ηλικίες τους ήταν από 15 ετών και πάνω, γιατί κάποιοι έχουν χάσει χρονιές λόγω των συνθηκών που αντιμετώπισαν.

Στόχοι

Ο στόχος μας ήταν πρώτα απ’ όλα να εξασκηθούν τα παιδιά στην κατανόηση και την παραγωγή του γραπτού και του προφορικού λόγου, ώστε να βελτιώσουν τις σχολικές τους επιδόσεις. Να εξασκηθούν στην ομαδοσυνεργατική μέθοδο  συμμετέχοντας σε μεικτές ομάδες εργασίας, με σκοπό να αποδεχτούν τα άλλα μέλη της ομάδας ως συνεργάτες στην κατάκτηση της γνώσης. Να κατανοήσουν ότι τα κοινωνικά προβλήματα, όπως ο ρατσισμός, αφορούν όλους τους ανθρώπους .

Υλοποίηση

Το έναυσμα για το project ήταν κάποια από τις ενότητες του σχολικού βιβλίου της Νεοελληνικής Γλώσσας με τίτλο «Είμαστε όλοι ίδιοι, είμαστε όλοι διαφορετικοί».Τα παιδιά μελέτησαν κατά  ομάδες τα κείμενα του βιβλίου και επί πλέον άκουσαν αποσπάσματα από το βιβλίο του Γκατζμέντ Καπλάνι «Μικρό ημερολόγιο συνόρων» με θέμα την ψυχολογία του μετανάστη. Ακολούθησε συζήτηση, κατά την οποία αποσαφηνίστηκε ο όρος «ρατσισμός» και επισημάνθηκαν τα είδη του. Στη συνέχεια εξασκήθηκαν στην παραγωγή γραπτού λόγου με θέμα «Να περιγράψετε μια εμπειρία ρατσιστικής συμπεριφοράς που ζήσατε εσείς οι ίδιοι ή κάποιο πρόσωπο του οικογενειακού ή φιλικού σας περιβάλλοντος».

Οφείλω να ομολογήσω ότι τα γραπτά που ήρθαν στα χέρια μας ήταν εκπληκτικά. Η σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύχθηκε ανάμεσά μας με τις συζητήσεις που προηγήθηκαν, έφερε στο φως περιστατικά που μας συγκίνησαν και μας προβλημάτισαν. Σας μεταφέρω μερικές σκέψεις των παιδιών:

Κείμενα μαθητών

«Όταν ήμουν στην πρώτη δημοτικού, επειδή ήταν μόλις 2-3 μήνες που έφτασα στην Ελλάδα, δεν ήξερα τη γλώσσα καλά. Η δασκάλα που είχα δε με βοηθούσε αρκετά για να προχωρήσω κι εγώ με τα άλλα παιδιά. Αυτή πάντα πρόσεχε τα παιδιά που ήταν από δω. Έτσι μ’ άφησε στην ίδια τάξη. Ποτέ δεν την κατάλαβα . Κι άλλο παιδί είχε το ίδιο πρόβλημα, δε μπορούσε να διαβάσει ενώ ήταν Έλληνας αλλά το πέρασε στην επόμενη τάξη, ενώ εμένα….Γι’ αυτό να μη φερόμαστε ρατσιστικά ενώ δε θέλουμε να μας φέρονται ούτε εμάς έτσι».

Μαρίνα, Ρωσία

«Όταν ήρθα στην Ελλάδα για πρώτη φορά, ένιωθα φόβο και ανασφάλεια, που ούτε οι γονείς μου δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν να ξεπεράσω. Όταν πήγα στο σχολείο, τα παιδιά δε με δέχτηκαν και δεν έκαναν παρέα μαζί μου. Αναρωτιόμουν τι κακό έχω κάνει για να με απορρίπτουν έτσι. Δεν μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, γιατί δεν ήξερα ελληνικά. Καθόμουν στην αυλή πάντα μόνη… Αργότερα κατάλαβα ότι αυτή η ρατσιστική συμπεριφορά των παιδιών οφειλόταν στο γεγονός ότι αφού είμαι από άλλη χώρα, είμαι διαφορετική. Όμως η μοναδική διαφορά μας είναι η γλώσσα που μιλάμε»

Αναχίντ, Βουλγαρία

«Όταν κατεβήκαμε στην Ελλάδα, νόμιζα ότι όλα τα πράγματα θα πήγαιναν καλά. Όμως στο σχολείο τα παιδιά δε με δέχτηκαν, ίσως επειδή είμαι από άλλη χώρα. Δεν μπορούσα να εκφράσω τη γνώμη μου. Μια λέξη και όλα τα παιδιά γελούσαν. Τους έβλεπα από μακριά να παίζουν, να χαίρονται. Με κοιτούσαν και μουρμούριζαν μεταξύ τους. Ένιωθα πως περίσσευα όπου και να πήγαινα. Το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω. Αν γινόταν κάτι στην τάξη, πάντα εγώ έφταιγα. Η κυρία έπαιρνε το μέρος τους, γιατί έλεγε πως αυτοί δε θα το έκαναν»

Νίνα, Ρωσία

«Όταν πρωτοπήγα στο γυμνάσιο, όλοι νόμιζαν ότι είμαι από την Τουρκία. Όσοι με έβλεπαν, καθηγητές και μαθητές, δεν έλεγαν ο Σουκρής ή ο μαθητής, έλεγαν «ο Τούρκος»

Σουκρή, μουσουλμάνος

«Από την πρώτη ως την τρίτη δημοτικού όλοι με αντιμετώπιζαν σαν ένα σκουπίδι. Ένιωθα χάλια. Όλοι είχαν φίλους, εκτός από μένα. Το χειρότερο ήταν  ότι κάποιο παιδί με απειλούσε. Η μητέρα μου με πήγαινε ως την πόρτα του σχολείου και μετά εγώ τριγυρνούσα μόνη στους δρόμους…Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω. Όλοι έχουμε ίσα δικαιώματα. Τι μαύρος, τι άσπρος, τι χριστιανός, τι μουσουλμάνος, τι Έλληνας, τι Αλβανός!!! Όλοι είμαστε άνθρωποι!!!»

Βασιλική, Αλβανία

«Μόλις πρωτοήρθα στην Ελλάδα ήμουν 6 χρονών. Αμέσως με έστειλαν στο σχολείο χωρίς να ξέρω να μιλάω. Μόνο με το «ναι» και με το «όχι» μπορούσα να επικοινωνήσω. Η πρώτη μέρα πέρασε καλά χωρίς να μου δώσουν σημασία. Όταν όμως έρχονταν οι άλλες μέρες, η κυρία κάθε μέρα με κορόιδευε λέγοντας ότι δεν κάνω για σχολείο και ότι είμαι η χειρότερη και με φώναζε πάντα ειρωνικά «Ελληνίδα». Τα  παιδιά με τη σειρά τους δε με έκαναν κι αυτά παρέα. Όταν ήθελα να πάω να ζητήσω, αν γίνεται να παίξω κι εγώ μαζί τους, φοβόμουν πάρα πολύ για το τι θα μου πουν. Το  είχα ξανακάνει και με έδιωξαν αναφέροντας την καταγωγή μου…..Μέσα από όλα αυτά κατάλαβα ότι άνθρωποι είμαστε και κανένας δε φτιάχτηκε με ξεχωριστή συνταγή. Αν κάποιος βρισκόταν στη θέση μου, θα ένιωθε άσχημα»

Γιάννα Γαβριηλίδου-Αλτούχοβα

«Εγώ όταν ήρθα στην Ελλάδα δεν ήξερα τη γλώσσα και στο σχολείο κανείς δεν ερχόταν μαζί μου. Καθόμουν μόνη και κοιτούσα τα παιδιά. Αυτές τις στιγμές ένιωθα πολύ λυπημένη….Όταν δε μιλούσα καλά τα ελληνικά, δε μιλούσα καθόλου, γιατί είχα προφορά και τα παιδιά θα άρχιζαν να γελάνε…Χαίρομαι που είμαι από τη Γεωργία και δε ντρέπομαι να το λέω. Όλους τους αγαπάω και δεν έχει σημασία για μένα ποιος είναι ξένος και ποιος όχι. Ούτε εμείς θέλουμε να είμαστε μακριά από τις πατρίδες μας, όμως η ζωή έτσι τα έφερε…Σε κανέναν δεν εύχομαι να νιώσει ρατσισμό.»

Άννα Λιλουασβίλι

«Ένα καλοκαίρι η μαμά μου κι εγώ ετοιμάζαμε το διαμέρισμα που μόλις είχαμε νοικιάσει. Ήμουν πολύ χαρούμενη. Ενώ μεταφέραμε πράγματα και το καθαρίζαμε, μας παρακολουθούσε από το μπαλκόνι της μια μεγάλη κυρία. Δε με ενόχλησε. Αυτήν όμως κάτι την πείραξε. Λίγο πριν μπει μέσα είπε με παράπονο πως ήρθαν οι ξένοι και πήραν όλα τα σπίτια και τις δουλειές των Ελλήνων. Απόρησε πώς είναι δυνατόν να έχουμε εμείς διαμέρισμα με μεγαλύτερο μπαλκόνι απ’ αυτήν. Ένιωσα ένα παράπονο. Δε μιλούσα, σκεφτόμουν. Αυτή η κυρία μου χάλασε τη μέρα. Με έκανε να σκεφτώ ότι δεν αξίζω να ζω σε ένα διαμέρισμα. Με έκανε να νιώσω ταπεινωτικά, μειονεκτικά…»

Γιάννα Πογκοσιάν

«Ο ρατσισμός είναι πράγματι κακό πράγμα αλλά το να παρακολουθήσεις ένα περιστατικό ρατσιστικής συμπεριφοράς έχει ένα καλό μέρος. Σε βάζει σε σκέψεις. Σε βάζει να σκεφτείς το τι περνάει ένα θύμα ρατσισμού. Σε φέρνει στη θέση ενός άλλου ανθρώπου. Σε κάνει να δεις τον κόσμο με διαφορετικά μάτια. Με τα μάτια ενός θύματος ρατσιστικής συμπεριφοράς από κάποιους που θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο…»

Ιωσήφ Τσοχέλι

« Η εθνική μας προέλευση πολλές φορές αποτελεί πρόσχημα που μπορεί να οδηγήσει σε ρατσιστική συμπεριφορά. Σ’ ένα τέτοιο είδος ρατσισμού είχα πέσει κι εγώ πριν κάποια χρόνια…. Ένα βράδυ είχε μπει στην πολυκατοικία μας ένα αδέσποτο σκυλί και τη λέρωσε. Την επόμενη μέρα ήρθε στο σπίτι μας μια γειτόνισσα και μας κατηγόρησε ότι τη βρωμιά την προκάλεσε το δικό μας σκυλί. Της είπαμε ότι στην οικοδομή έχει και μια άλλη κυρία κατοικίδιο. Το επιχείρημά της ήταν ότι εκείνη η γυναίκα είναι Ελληνίδα και δεν αφήνει το σκυλί της να κάνει τέτοια πράγματα. Μας απείλησε ότι θα καλέσει την αστυνομία. Εμείς επειδή είχαμε λίγα χρόνια στην Ελλάδα και ήμασταν μόνες με την αδελφή μου-οι γονείς μας έλειπαν στη δουλειά- αναγκαστήκαμε να καθαρίσουμε το χώρο.»

Τανελάρη Ολβέρα

«Θύμα ρατσιστικής συμπεριφοράς είχε πέσει μια γνωστή μου πριν μερικά χρόνια, η οποία μετανάστευσε στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή. Η κοπέλα όταν πρωτοήρθε ήταν εφτά χρονών και είχε ήδη ξεκινήσει η σχολική χρονιά. Ήταν πολύ δύσκολο γι’ αυτήν να προσαρμοστεί, μόλις είχε έρθει και δεν ήξερε να μιλά την ελληνική γλώσσα. Στο σχολείο δεν την αποδεχόταν κανείς .Η ίδια και η οικογένειά της βίωσαν πολύ δύσκολες καταστάσεις. Το κορίτσι γυρνούσε σπίτι του από το σχολείο πάντα κλαίγοντας….Οι επιπτώσεις του ρατσισμού στην ψυχολογία των ανθρώπων και ειδικά των παιδιών είναι πολύ κακές…»

Χασκούρτη Κατερίνα

«Τα παιδικά μου χρόνια ήταν και εξακολουθούν να είναι δύσκολα. Από την πρώτη Δημοτικού όλοι με αντιμετώπιζαν σαν ένα σκουπίδι. Όταν έβλεπαν να με πλησιάζει κάποιο παιδί, του έλεγαν διάφορα και με απέρριπταν. Ένιωθα χάλια. Όλοι είχαν φίλους, παίζανε, διασκέδαζαν, εκτός από μένα. Λες και δεν είχα δικαίωμα να διασκεδάσω και εγώ…Το χειρότερο για μένα ήταν όταν ένα κορίτσι με απειλούσε και για μία εβδομάδα δεν πήγαινα σχολείο. Η μητέρα μου με πήγαινε ως την πόρτα του σχολείου και μετά εγώ τριγυρνούσα μόνη στους δρόμους…..Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω…Τι μαύρος, τι άσπρος, τι χριστιανός, τι μουσουλμάνος, τι Έλληνας, τι Αλβανός! Είμαστε όλοι άνθρωποι με ίσα δικαιώματα! Ελπίζω κανείς να μην έρθει σε τόσο δυσάρεστη θέση όπως έχω έρθει εγώ.»

Σοκόλι Βασιλική

«Εμένα μου συνέβη κάτι διαφορετικό, όταν πήγαινα στην Πρώτη Δημοτικού .Επειδή μόλις δύο-τρεις μήνες ήταν που έφτασα στην Ελλάδα και δεν ήξερα τη γλώσσα καλά ούτε οι γονείς μου δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν στο διάβασμα των ελληνικών γραμμάτων. Η δασκάλα που είχα δε με βοηθούσε αρκετά για να προχωρήσω κι εγώ με τα άλλα παιδιά. Αυτή πάντα πρόσεχε περισσότερο τα παιδιά που ήταν από δω. Έτσι μ’ άφησε στην ίδια τάξη. Ποτέ δεν την κατάλαβα! Κι άλλο παιδί είχε παρόμοιο πρόβλημα, δεν μπορούσε να διαβάσει, ενώ ήταν Έλληνας και το πέρασε στην επόμενη τάξη, ενώ εμένα!!!! Πιστεύω πως δε θα ήθελε να συμβεί κάτι τέτοιο στο παιδί της! Γι’ αυτό να μη φερόμαστε ρατσιστικά, αν δε θέλουμε να μας φέρονται εμάς έτσι.»

Μουρατίδου Μαρίνα

«Ένα από τα πιο υπέροχα πράγματα που μας έχει χαρίσει ο Θεός είναι η ελευθερία. Η ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου και να έχεις το δικαίωμα επιλογής. Όταν κάποιος πάρει την ελευθερία ενός ανθρώπου, τότε αυτός νιώθει δυστυχισμένος. Η Ελλάδα έχει φιλοξενήσει πολλούς ξένους, που ήρθαν εδώ για μια καλύτερη ζωή. Και η δική μου οικογένεια βρίσκεται εδώ για τον ίδιο λόγο. Όταν ήρθα στην Ελλάδα ένιωθα τόσο φόβο και ανασφάλεια που ούτε οι γονείς μου δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν να ξεπεράσω. Όταν πήγα στο σχολείο τα παιδιά δε με δέχτηκαν και δεν έκαναν παρέα μαζί μου. Αυτό μ’ έκανε να αναρωτιέμαι τι κακό έχω για να με απορρίπτουν έτσι. Εγώ δεν μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου γιατί δεν ήξερα τη γλώσσα. Δεν είχα φίλους για να τους πω τον πόνο μου. Πήγαινα σχολείο και καθόμουν στην αυλή πάντα μόνη σ’ ένα παγκάκι. Δεν ήθελα να πάω σχολείο ούτε να μάθω τα ελληνικά. Ήθελα να γυρίσω στην πατρίδα μου. Ο δάσκαλός μου μού έλεγε πως πρέπει να μάθω τη γλώσσα κι έτσι θα κάνω φίλους και δε θα είμαι μόνη. Δεν είχα άλλη επιλογή. Στο τέλος έβαλα τα δυνατά μου και τα κατάφερα. Τότε κατάλαβα ότι αυτή η ρατσιστική συμπεριφορά των παιδιών οφειλόταν στο γεγονός ότι αφού είμαι από άλλη χώρα είμαι διαφορετική από τους άλλους. Όμως η μοναδική διαφορά ανάμεσά μας είναι   η γλώσσα που μιλάμε.»

Στεφάνοβα Άννα

«Όταν κατεβήκαμε εγώ και η οικογένειά μου στην Ελλάδα, νόμιζα ότι όλα τα πράγματα θα πήγαιναν καλά. Όμως όταν πήγα για πρώτη φορά σε ελληνικό σχολείο, κανέναν δε γνώριζα. Όλα μου φαίνονταν άγνωστα. Στο σχολείο τα παιδιά δε με δέχτηκαν. Ίσως επειδή είμαι από άλλη χώρα. Με κοιτούσαν από μακριά και μουρμούριζαν. Ένιωθα πολύ άσχημα Δεν ήθελα να ξαναπάω στο σχολείο ούτε να βγω έξω για να μάθω πως είναι η ζωή σ’ αυτό το μέρος. Ένιωθα πως περίσσευα όπου και να πήγαινα. Δεν μπορούσα να εκφράσω τη γνώμη μου, μια λέξη και όλα τα παιδιά γελούσαν. Να με ρωτάν από πού είμαι και να μουρμουρίζουν μεταξύ τους. Το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω. Τους κοιτούσα από μακριά να παίζουν , να χαίρονται και να λένε διάφορα….Αν γινόταν κάτι στην τάξη, πάντα εγώ έφταιγα και η κυρία έπαιρνε το μέρος τους, γιατί έλεγε πως αυτοί δε θα το έκαναν…»

Χαμπεϊσβίλι Νίνα

«Όταν για πρώτη φορά ήρθαμε στην Ελλάδα, μας άρεσε τόσο πολύ, που αποφασίσαμε να ζήσουμε εδώ. Τα πρώτα χρόνια ο πατέρας μου δεν ήξερε να μιλάει τη γλώσσα και γι’ αυτό δεν μπορούσε να συζητήσει με τους γύρω ανθρώπους. Στη δουλειά δυσκολευόταν να καταλάβει τι λέγανε οι άλλοι. Πολλές φορές δεν του δίνανε σημασία και τον ρωτούσαν γιατί ήρθε στην Ελλάδα…Όταν πηγαίναμε για ψώνια και ήθελε να πάρει κάποια είδη τροφίμων, δεν ήξερε να τα λέει σωστά και οι υπεύθυνοι του μαγαζιού γελούσαν. Στη δουλειά του πολλοί εργαζόμενοι τον κοροϊδεύανε πισώπλατα για διάφορα θέματα. Εκείνος όλα αυτά τα άκουγε, νευρίαζε, όμως δεν ξεσπούσε. Απλά δεν τους έδινε πολλή σημασία. Με τον καιρό έμαθε ελληνικά. Εκείνα τα χρόνια που τον ταπείνωναν τα έχει ξεχάσει και τα χαρακτηρίζει πια παρελθόν..»

Μπαρμπεριάν  Άικ

«Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα στη Γεωργία. Εφ’ όσον δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι εκεί, αποφασίσαμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα. Πού να ξέραμε ότι κι εδώ τα ίδια θα περνούσαμε. Όταν πήγα στην Πρώτη Δημοτικού, καθόμουν μόνος, έτρωγα μόνος και ποτέ δεν έπαιζα , γιατί πολύ απλά ήμουν ο Ρωσοπόντιος. Από τις παρέες με έδιωχναν και ούτε στις γιορτές συμμετείχα….Όσο και να αλλάζουν οι εποχές,  ό,τι  και να γίνει, ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε στα ξένα Έλληνες και στην Ελλάδα ξένοι…»

Μανελίδης Αναστάσιος

«Εγώ ως παιδί μεταναστών, όπως είναι φυσικό, έχω συναντήσει το ρατσισμό από πολύ μικρή ηλικία. Ένα περιστατικό συνέβη στο Δημοτικό, όταν πήγαινα  πρώτη τάξη. Εκείνη την περίοδο ακούγονταν διάφορα στις ειδήσεις για του Αλβανούς, κλοπές και τέτοια και τα παιδιά άκουγαν και τους γονείς τους που τους έλεγαν να προσέχουν, χωρίς όμως να τους τα λένε καλά. Δηλαδή ότι υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Κάποια μέρα οι συμμαθήτριές μου έπαιζαν ένα ομαδικό παιχνίδι και εμένα δε με έπαιζαν επειδή είμαι από την Αλβανία και ότι είμαστε κακοί εμείς οι ξένοι. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ…Το να ζεις το ρατσισμό δεν είναι καθόλου καλό. Εγώ ήμουν πολύ μικρή και δεν ένιωσα πολύ έντονα τη λύπη αλλά μένει και θα εξακολουθεί να μένει στη μνήμη μου κάπου εκεί κρυμμένη. Ο ρατσισμός σου προκαλεί συναισθήματα στενοχώριας, απογοήτευσης, μένεις μόνος χωρίς συμπαράσταση….»

Μουκολάρη Χριστίνα

«Όταν ήρθα στην Ελλάδα πρώτη φορά δεν ήξερα καλά ελληνικά Πήγαινα σχολείο μαζί με την αδελφή μου. Τα παιδιά δε μας συμπαθούσαν, μας έδιωχναν, μας έβριζαν ή όταν έπαιζαν ένα παιχνίδι, μας άφηναν πάντα απ’ έξω. Υπήρχαν φορές που μας χτυπούσαν κιόλας. Πολλές φορές σκεφτόμουν να σταματήσω το σχολείο, όμως τα πράγματα δε θα άλλαζαν. Δε θα ξεχάσω ποτέ κάποια Χριστούγεννα. Έδιναν στα παιδιά δώρα, τους έδιναν κούπες που είχαν ένα κουμπί , που όταν το πατούσες έπαιζε μουσική. Σε όλα τα παιδιά έδιναν κούπα με μουσική, ενώ σ’ εμένα και την αδελφή μου έδωσαν σκέτες. Ένιωθα ταπεινωμένη, απελπισμένη, παραμελημένη. Ήμουν μόνη…»

Μουτσάκου Αλμπάνα

«Ο ρατσισμός δεν είναι κάτι καλό, γιατί κάνει το συνάνθρωπό μας να πέφτει πολύ χαμηλά. Εγώ ένιωσα το ρατσισμό όταν ήρθα στο γυμνάσιο. Επειδή ήξερα τουρκικά, όλοι νόμιζαν ότι είμαι από την Τουρκία. Οι περισσότεροι, μαθητές και καθηγητές όταν με έβλεπαν δεν έλεγαν ο Σουκρή ή ο μαθητής, έλεγαν «ο Τούρκος.»Αυτό το ξεπέρασα με τον καιρό αλλά θα το έχω να το λέω για όλη μου τη ζωή.»

Σουκρήογλου Σουκρή

«Όπως πολλοί άνθρωποι, έτσι κι εγώ ήρθα αντιμέτωπη με ρατσιστικές συμπεριφορές. Όταν πήγαινα στην πρώτη Δημοτικού και γνώριζα πρώτη φορά τα παιδιά και αυτά εμένα, στα διαλείμματα με κορόιδευαν για τη θρησκεία αλλά και για τη σκουρόχρωμη επιδερμίδα που είχα. Μου ήταν πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσω. Ήθελα να γίνω φίλη μαζί τους αλλά αυτοί δε με έπαιρναν στις παρέες τους…Δυστυχώς ο ρατσισμός είναι στη ζωή μας, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα εκτός από το να είμαστε δυνατοί…»

Τουτού Φατμέ

«Ο ρατσισμός αποτέλεσε ένα κομμάτι της ζωής μου και της οικογένειάς μου. Όταν η οικογένειά μου αποφάσισε να αφήσει σπίτια, περιουσίες και οικογένειες για να έρθει στην Ελλάδα, η κατάσταση που αντιμετωπίσαμε ήταν πολύ άσχημη. Θυμάμαι όταν είμασταν μικρά παιδιά και παίζαμε κάνοντας φασαρία, οι γείτονες μας φώναζαν, μας προσβάλανε λέγοντάς μας να γυρίσουμε στην πατρίδα μας. Αυτή η φράση είχε αρχίσει από τότε ακόμη να μου δημιουργεί προβληματισμούς για το τι σημαίνει πατρίδα και το πόσο παράξενο είναι να είσαι διαφορετικός…»

Μπαϊράμωβ Ιλόνις

Αξιολόγηση

Ποια ήταν τα οφέλη που προέκυψαν τελικά απ’ αυτήν τη δραστηριότητα;

Πρώτα απ’ όλα μέσα στο σχολικό πλαίσιο τα παιδιά εξασκήθηκαν στην κατανόηση και παραγωγή γραπτού και προφορικού λόγου και παρουσίασαν μεγάλη βελτίωση. Πολύ περισσότερα όμως κέρδισαν τα παιδιά από τη συνεργασία τους μέσα στις ομάδες. Δημιούργησαν διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τους. Αντιλήφθηκαν ότι η κατάκτηση της γνώσης μπορεί να είναι μια ευχάριστη και δημιουργική διαδικασία. Έμαθαν να σέβονται τη γνώμη των μελών της ομάδας. Ξεπέρασαν πολλές προκαταλήψεις τους και είδαν τον «άλλο»  ως συνεργάτη στην κατάκτηση της γνώσης. Προβληματίστηκαν σχετικά με το ρατσισμό, όπως τον γνώρισαν μέσα από προσωπικά τους βιώματα. Οδηγήθηκαν σε συμπεράσματα μέσα από αντικρουόμενες απόψεις. Και τελικά μετά από όλες αυτές τις διαδικασίες προέκυψε ότι η διαφορετικότητα δεν είναι εμπόδιο αλλά κίνητρο για συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων και ευκαιρία για «διάλογο» μεταξύ των πολιτισμών.

Επίλογος

Εμείς  διαπιστώσαμε  για μία ακόμη φορά την ευαισθησία , τη δύναμη και την καθαρότητα που υπάρχει στην παιδική ψυχή, στοιχεία που μας επιτρέπουν να κάνουμε αισιόδοξες σκέψεις για έναν καλύτερο κόσμο.

Advertisements

2 Σχόλια to “2η Εκδήλωση 18/3/2009, Ρατσισμός, προσωπικά κείμενα από εμπειρίες εφήβων, το κείμενο”

  1. Νικηφόρος Says:

    Τα θερμότερα μου συγχαρητήρια για την λιτή & νηπτικά ουσιαστική σας παρέμβαση,την οποία & πληροφορήθηκα σήμερα από την εφημ: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»,ύστερα από μια έμμεση νύξη της Σκεύης.

    Η Σκεύη & η Ευτυχία γνωρίζουν ποιος είμαι & μπορούν να σας πουν.Θα φροντίσω να σας παρακολουθώ όσο πιο συχνά μπορώ…Παράκληση στο Νετ να αναφέρετε μόνο το ψευδώνυμό μου ή μόνο το μικρό πραγματικό μου όνομα που είναι: Νικηφόρος &όχι το επίθετό μου(δεν επιθυμώ για την ώρα να είμαι επώνυμος. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ).

    Να δηλώσω την εκτίμησή μου & στην Κα Αδαλόγλου, την ποίηση της οποίας διαβάζω στο Νετ ταχτικά. Πολύ θα θελα αν μου έδινε την άδεια να μεταφράσω ΟΤΑΝ μπορέσω κάποιο ποίημά της στα γαλλικά…( Όταν:δεν είναι εύκολο πράγμα η μετάφραση σε γλώσσα που δεν είναι μητρική σου. Θέλει να αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο).Είμαι ευτυχής που την έχω γνωρίσει ( χωρίς να είμαι ΠΕ02) 2 φορές στο Γ/Σ Μελίκης, όταν για 2 χρόνια υπηρετούσα εκεί & όταν & εκείνη ήταν Σχολ. Σύμβουλος της περιοχής εκείνης.Ελπίζω κάποτε να γνωριστούμε & από κοντά.

    Καλή δύναμη & επιτυχία σε όλα. Καλό Πάσχα,αν δεν τα πούμε ξανά ώς τότε.

    (Ήδη το μπλογκ σας το έχω περάσει στο μπλογκρολ για τα μπλογκς που έχω ,με αλφαβητική σειρά, στο πρώτο μου μπλογκ : «ΚΙΤΡΙΝΗ ΠΟΛΗ 1»,καθότι το 2ο μπλογκ μου είναι ακόμη υπό διαρκή κατασκευή…).

  2. katerina Says:

    o ratsismos einai mia ka8imerinotita pou sinantame pantou …omws prepei na drasoume wste na miw8ei ews kai na eksafanistei ..prepei na gnwrisoume oti i diafwretikotita einai prwterima kai oxi sfalma….prepei na dextoume ton allon etsi opws einai kai na min ton krinoume mono kai mono epidi den mas moiazei…..o ka8e an8rwpos einia diaforetikoskai auto einai pou ton omorfenei…auto prepei oloi oi an8rwpoi na katalaboume….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: