ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Είμαστε μια ομάδα εκπαιδευτικών από το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο κι από άλλα σχολεία της Θεσσαλονίκης, που επιχειρούμε να φέρουμε τη φαντασία και το απροσδόκητο, το βίωμα και το συναίσθημα στη σχολική πραγματικότητα.

Πειραματιζόμαστε με διάφορα γνωστικά αντικείμενα μέσα από την εικαστική έκφραση, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική κ.α.

Αναλάβαμε αρχικά την παρουσίαση κάποιων διδακτικών παραδειγμάτων-προτάσεων, ώστε να έρθουμε σε επαφή με τους συναδέλφους, να ανταλλάξουμε ιδέες και απόψεις, να συμφωνήσουμε και να διαφωνήσουμε.

Δεύτερος στόχος μας είναι η διεύρυνση της ομάδας και στη συνέχεια ο συντονισμός άλλων πρωτοβουλιών και παρουσιάσεων από συναδέλφους Δημοτικών, Γυμνασίων, Λυκείων και ΕΠΑΛ.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων όλων των βαθμίδων, γιατί δε μας ενδιαφέρει το διδακτικό αντικείμενο αλλά ο τρόπος προσέγγισής του.

Οι παρουσιάσεις μας γίνονται με τη στήριξη της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας,της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης και της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης

Για τις εκδηλώσεις μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες στη σχετική σελίδα

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Κυριακή Αδαλόγλου,  φιλόλογος,π.Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων και π. Διευθύντρια του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Αμπελοκήπων

Ευτυχία Γαραντζιώτη, φιλόλογος στο 3ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων

Ευτυχία Δημητριάδου, φιλόλογος στο 32ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης

Πανταζής Μητελούδης, φιλόλογος στο 1ο ΓΕΛ Συκεών

Γιάννης Παπαθανασίου, φιλόλογος στο 4ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης

Κατερίνα Προκοπίου, φιλόλογος στο 3ο Γυμνάσιο Τούμπας

Ευαγγελία Σειρά, φιλόλογος στο 6ο Γυμνάσιο Ευόσμου

Σκεύη Τσιάκκα, φιλόλογος στο 3ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων

Ακολουθεί συνέντευξη κάποιων από τα μέλη της ομάδας στη συνάδελφο Μαρία Τσιμπουκέλη

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Ποια ανάγκη σας οδήγησε στη δημιουργία αυτής της πολύ όμορφης ομάδας, λέω πολύ όμορφη γιατί σας βλέπω να λειτουργείτε σαν παρέα.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Κάποιους τους γνωρίζω πολλά χρόνια, άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο. Τη Σκεύη και την Ευτυχία περισσότερα χρόνια ήμασταν συνάδελφοι στο  3ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων. Τους υπόλοιπους τους γνώρισα όταν ήμουν σύμβουλος. Τον Πανταζή πιο πολλά χρόνια, ήμασταν μαζί στην Ημαθία, από το ’98, δηλαδή. Τους υπόλοιπους εδώ στη Θεσσαλονίκη, πιο πρόσφατα. Ήταν άτομα πάρα πολύ δημιουργικά. Όταν συναντιόμασταν έκαναν πράγματα με πολύ φαντασία, με πολύ μεράκι και πιστεύω ότι αν μπορεί να κάνει κάτι ο σύμβουλος, ακόμη και τώρα, είναι να ξεχωρίσει κάποια άτομα. Έτσι, βρισκόμασταν και συζητούσαμε διάφορες ιδέες και αφού είχε περάσει κάποιος καιρός είπαμε γιατί δεν το κάνουμε πιο ανοιχτό να έρθουν κι άλλοι συνάδελφοι ν’ ακούσουν αυτά που λέμε και που εφαρμόζουμε και δημιουργούμε. Και έτσι δημιουργήθηκε η Πρόταση.

Σκ. Τσιάκα.: Να συμπληρώσω κάτι. Δεν το κάναμε μόνο για να έρθουν και να ακούσουν κι άλλοι, αλλά κυρίως για να συναντήσουμε ανθρώπους μέσα στην πόλη που σκέφτονταν όπως εμείς.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Και όχι μόνο μέσα στην πόλη. Και από άλλους νομούς και από άλλες ηλικίες και από άλλες ειδικότητες.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Ανθρώπους, φαντάζομαι που μοιράζονται….

Κυρ. Αδαλόγλου.: Το ίδιο όραμα. Μπορεί να είναι φουσκωμένο …

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Το ίδιο όραμα, πολύ ωραία λέξη. Είναι ιδεαλιστική βέβαια, αλλά νομίζω ότι είναι καλό να έχουμε έναν ιδεαλισμό, ειδικά στη δουλειά μας χρειάζεται πάρα πολύ. Τώρα θέλω να μου πείτε για τον τίτλο που δώσατε στην ομάδα σας. «Πρόταση»: είναι συμβολικό, τι δηλώνει;

Παντ. Μητελούδης.: Σκεφτόμασταν διάφορα ονόματα για την ομάδα κι επειδή ουσιαστικά πρόκειται για διδακτικές προτάσεις βγάλαμε το πρόταση. Δηλαδή ο στόχος ήταν να παρουσιάζονται κάποια πράγματα που έχουν γίνει στην τάξη ως ευρύτερες διδακτικές προτάσεις.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Προτείνουμε, λέμε κοιτάξτε αυτό, εγώ το δοκίμασα και μπορεί να γίνει. Άλλαξέ το, προσάρμοσέ το, αλλά αυτό είναι. Πρόταση, νομίζω ότι είναι καλό.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Πράγματι, είναι απλό και περιεκτικό. Και πάμε τώρα σ’ αυτό που διάβασα στην ιστοσελίδα σας και μου άρεσε: «επιχειρούμε να φέρουμε τη φαντασία και το απροσδόκητο, το βίωμα και το συναίσθημα στη σχολική πραγματικότητα». Πιστεύετε ότι το σχολείο στερείται δημιουργικότητας, φαντασίας και συναισθήματος, όλα αυτά τα στοιχεία που κατά τη γνώμη μου είναι δομικά για να λειτουργήσει ένα σχολείο, πιστεύετε ότι το σύγχρονο σχολείο τα στερείται και πόσο σημαντικά  είναι αυτά τα στοιχεία για σας, είναι το όραμά σας;

Κυρ. Αδαλόγλου.: Νομίζω ναι…  Πείτε όμως κι εσείς αν θεωρείτε ότι το σχολείο στερείται δημιουργικότητας και φαντασίας.

Γ. Παπαθανασίου.: Η φαντασία είναι φαντασιακή, άρα δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι αυτό που ονειρεύεσαι. Έτσι δεν είναι;

Κυρ. Αδαλόγλου.: Αυτό που ονειρεύεσαι και μπορείς να κάνεις πράξη.

Γ. Παπαθανασίου.: Φαντασιακό σχολείο δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι οι προσπάθειες που κάνει κάθε φορά ο καθένας. Οι προσπάθειες να προσεγγίσει το ίδιο θέμα με ένα διαφορετικό τρόπο, με ένα νέο τρόπο και να πειραματιστεί πάνω σ’ αυτό, να δει τα αποτελέσματά του αν θα πιάσουν ή δεν θα πιάσουν.

Παντ. Μητελούδης.: Ανάλογα με τις συνθήκες και τις ιδιαιτερότητες της τάξης..

Γ. Παπαθανασίου.: Γιατί κάθε πρόταση δε σημαίνει κάθε φορά ότι είναι και πετυχημένη. Υπάρχουν και λανθασμένες προτάσεις ή που δεν μπορούν να εφαρμοστούν.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Δηλαδή πειραματίζεστε.

Σκ. Τσιάκα.: Δεν είναι μόνο πειραματισμός, είναι και ο τρόπος που δουλεύουμε.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Αυτό θέλω να το αναλύσετε. Έχετε γράψει ότι σας ενδιαφέρει ο τρόπος προσέγγισης του μαθήματος, αυτό είναι και βασικός σας στόχος έτσι δεν είναι; Εσείς τι είδους τρόπους ψάχνετε για να προσεγγίσετε το μάθημα;

Παντ. Μητελούδης.: Βιωματικές μέθοδοι, το συναίσθημα, με την τέχνη, με τις ομαδικές μεθόδους συνεργασίας.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Ακόμη και της συνεργασίας των αντικειμένων. Αυτό που λέμε διαθεματικότητα. Δεν είναι ωραία λέξη αυτή, δεν μας αρέσει. Εμείς δεν το λέμε έτσι, έχει γίνει λίγο καραμέλα.

Παντ. Μητελούδης.: Ναι, δεν είναι πετυχημένη. Και ουσιαστικά είναι μία διεπιστημονική προσέγγιση, αλλά προϋποθέτει κάποιες μεθόδους. Κυρίως βιωματικές μεθόδους.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Κι από κει και πέρα είναι και η φαντασία, πώς θα αξιοποιήσεις κάθε φορά το βίωμα των παιδιών, πώς θα το φέρεις στα μέτρα τους αυτό που θέλεις να κάνεις.

Σκ. Τσιάκα.: Κάτι πολύ βασικό είναι ότι κάθε φορά που οργανώνουμε ένα μάθημα σκεφτόμαστε τη συγκεκριμένη τάξη, τους συγκεκριμένους μαθητές, τις συγκεκριμένες τους ανάγκες, τι ξέρουν και τι δεν ξέρουν, τι θα τους γοήτευε περισσότερο, εκεί μπαίνει και η φαντασία και μετά στη σχεδίαση να ξέρουμε ότι αυτό που θα κάνουμε την επόμενη μέρα θα μιλήσει σ’ αυτά τα παιδιά, θα τα συγκινήσει. Δεν μπορεί δηλαδή να οργανώνεις ένα μάθημα ανεξάρτητα από τα παιδιά σου που είναι μέσα στην τάξη.

Κατ. Προκοπίου.: Εμένα με ενδιέφερε να βάλω και το παιχνίδι και τη χαρά στο σχολείο, γιατί το βρίσκω το σχολείο πολύ καταπιεστικό έτσι όπως είναι. Κι επειδή δουλεύω με παιδιά γυμνασίου ήθελα και το παιχνίδι μέσα στην τάξη.

Παντ. Μητελούδης.: Και είναι κάποια πράγματα που έχουν δουλευτεί και στα διάφορα προγράμματα εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά νομίζω ότι δεν έχουν συνδεθεί με τα μαθήματα. Ενώ στόχος και στα προγράμματα υποτίθεται ότι ήταν να υπάρχει μία σχέση με τα διάφορα αντικείμενα, νομίζω ότι αυτό δεν έχει γίνει. Δηλαδή όταν διδάσκω φυσική ή λογοτεχνία ή γλώσσα δεν εφαρμόζονται οι μέθοδοι που εφαρμόζονται στα διάφορα προγράμματα, περιβαλλοντικής, αγωγής υγείας κ.λ.π. Εκεί δηλαδή εφαρμόζουμε διάφορες βιωματικές μεθόδους όπως με το παιχνίδι, την τέχνη, αλλά ο στόχος των προγραμμάτων ήταν αυτές οι μέθοδοι να συνδεθούν με τη διδασκαλία των μαθημάτων, αλλά αυτό δεν γίνεται στην πράξη.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Για ποιο λόγο δεν γίνεται;

Παντ. Μητελούδης.: Για διάφορους λόγους, κυρίως πρακτικούς, αλλά και για άλλους λόγους.

Κατ. Προκοπίου.: Είναι και δύσκολο. Θέλει κόπο.

Παντ. Μητελούδης.: Και δεν γίνεται πάντα κατανοητό από τους υπεύθυνους.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Συχνά προσπαθούμε να το κάνουμε και βρίσκουμε αντιδράσεις του τύπου «πότε θα το κάνετε δηλαδή;»

Παντ. Μητελούδης.: Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Δηλαδή για παράδειγμα είναι σημαντικό να κάνεις φυσική μαζί με λογοτεχνία, αλλά να είναι και οι δύο μαζί και ο φυσικός και ο φιλόλογος και να κάνουν συγκεκριμένα πράγματα, όχι μόνο σαν αυτές τις ασκήσεις του βιβλίου που υποτίθεται ότι είναι διαθεματικές, αλλά τίποτα από αυτά δεν γίνεται.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Ρωτούσες αν το σχολείο είναι δημιουργικό. Το σχολείο είναι δύσκαμπτο. Θέλουν να κάνουν μαθηματικά με χορό. Αρχίζουν τώρα και μπαίνουν και οι γονείς στο παιχνίδι «τι θα κάνουν; μαθηματικά με χορό, πόσες ώρες μαθηματικά θα χάσουν». Είδατε όμως στην εκδήλωση με το χορό τάι τσι και τα μαθηματικά, όπου η συνάδελφος υποθέτει ότι αυτός ο χορός βοηθάει στην κατανόηση των μαθηματικών. Αλλά αυτό προϋποθέτει και μία ευελιξία…

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Υπάρχει προκατάληψη;

Κυρ. Αδαλόγλου.: Προφανώς και υπάρχει, όπως και άγνοια. Πάντως όταν προσπαθούσαμε να μας εγκρίνουν τα προγράμματα υπήρχαν άτομα που ήταν υπέρ, αλλά και άλλοι που ήταν κατά, γιατί λέγανε ότι θα χαθούν οι ώρες.

Κατ. Προκοπίου. Εγώ φέτος κάνω ένα πολιτιστικό πρόγραμμα μαζί με τη συνάδελφο των καλλιτεχνικών, εικονογραφούμε ποιήματα. Αυτό ήθελα να το δουλεύω μέσα στην τάξη την ώρα του μαθήματος, αλλά δεν μου εγκρίνανε το πρόγραμμα γιατί δεν το πήρα υπερωρία και αναγκάστηκα να κάνω διόρθωση στο πρακτικό να δηλώσω υπερωρία, την οποία δεν πληρώνομαι, μόνο και μόνο για να εγκριθεί το πρόγραμμα. Βέβαια, δεν το δουλεύω το πρόγραμμα έξω από το ωράριό μου, το δουλεύω όπως θέλω εγώ, αλλά κάτω από το χαλί.

Βηθ.: Να κάνω κι εγώ ένα σχόλιο εδώ. Έτσι κι αλλιώς όλα αυτά τα προγράμματα στηρίζονται στη βιωματική μάθηση και το αποτέλεσμα είναι ότι ενώ γίνονται γι να εμπλακούν τα παιδιά σε διάφορες δραστηριότητες του βιώματος, αφού πάμε να το κάνουμε στα σχολεία δεν το αποδέχομαι ούτε οι συνάδελφοι, οι οποίοι δεν έχουν γνώση της βιωματικής προσέγγισης, αλλά ούτε και οι προϊστάμενοί μας.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Θέλω να ρωτήσω πάνω σε κάτι που άκουσα προηγουμένως. Είπατε ότι προσαρμόζεστε στην τάξη. Θυμήθηκα μία φράση του καθηγητή μου του Μπαϊρακτάρη που μου είπε ότι θέλουμε τα παιδιά προσαρμοστικά όντα. Είναι τελικά πολύ ωραίο να προσαρμοζόμαστε εμείς αντί να ζητάμε από τα παιδιά να προσαρμόζονται αυτά.

Παντ. Μητελούδης.: Ναι, αλλά η έννοια της προσαρμογής έχει δύο προϋποθέσεις. Και το να μπορείς να προσαρμοστείς σ’ ένα περιβάλλον συγκεκριμένο, αλλά και να μπορείς να προσαρμόσεις το συγκεκριμένο περιβάλλον σύμφωνα με τις ανάγκες σου. Αυτό εμπεριέχει η έννοια της προσαρμογής, δε σημαίνει ότι προσαρμόζομαι απόλυτα στις ανάγκες του περιβάλλοντος. Πρέπει να έχω τη δυνατότητα ταυτόχρονα και να προσαρμόζω τις ανάγκες μου και να προσαρμόζω το περιβάλλον.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Αλληλεπίδραση, δηλαδή. Σίγουρα, δεν είναι μονόδρομη η σχέση. Θέλω τώρα να σας ρωτήσω κάτι άλλο βασικό. Όταν μιλάμε για μία τάξη, όχι απλά ετερόκλητη, αλλά μία τάξη όπου σε μεγάλο ποσοστό έχουμε παιδιά με δυσκολίες μάθησης και ένταξης. Ποιοι θεωρείτε ότι είναι οι κατάλληλοι τρόποι προσέγγισης ενός μαθήματος ώστε να επιτευχθεί η συμμετοχή των παιδιών. Όχι η προσαρμογή τους στην τάξη, αλλά η συμμετοχή τους.

Σκ. Τσιάκα.: Πρώτα πρέπει να δημιουργηθεί στα παιδιά μια απορία για το τι πρόκειται να γίνει. Να αρχίσουν να ψάχνονται. Έτσι θα κινητοποιηθούν. Και μετά ένας ενθουσιασμός. Αν τα παιδιά για κάποιο λόγο ενθουσιαστούν κι έχουν προηγουμένως και την απορία θα προσέξουν περισσότερο.

Παντ. Μητελούδης. Ναι, η απορία οδηγεί μετά στο ενδιαφέρον.

Σκ. Τσιάκα.: Ναι, και μετά να ενθουσιάσεις τα παιδιά με κάτι, το ενδιαφέρον γίνεται ακόμη πιο έντονο, οπότε μετά τα παιδιά τα έχεις κερδίσει. Τέτοιου είδους τμήματα έχουν δύο άξονες. Από τη μια είναι μία ομάδα παιδιών που νιώθει ότι μειονεκτεί και δέχεται τη ρατσιστική συμπεριφορά των άλλων παιδιών και υπάρχει η άλλη ομάδα παιδιών που συμπεριφέρεται ρατσιστικά, γιατί το θεωρεί λογικό και δεν τους έχει πει κανείς ότι δεν πρέπει να φέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο. Άρα, χρειάζεται πρώτα μία εκπαίδευση στα παιδιά για να αναγνωρίσουν πού βρίσκονται. Δεν ενοποιούνται τα παιδιά σ’ αυτό το τμήμα αν δεν κατανοήσουν ότι είναι λανθασμένη η τοποθέτησή τους. Κι αυτό μπορεί να γίνει μέσα από τα κείμενα λογοτεχνίας, ειδικά αυτό του Καζαντζάκη.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Είναι πολύ ωραία αυτά που είπατε. Εμένα όμως η προσωπική μου αγωνία είναι πάντα το πώς. Αυτό θέλω κυρίως να ξεκαθαρίσουμε και να εστιάσουμε εκεί. Τώρα βέβαια, πιστεύω ότι κάθε τρόπος είναι διαφορετικός και έχει να κάνει με την τάξη έτσι; Πώς ρίχνω το ερέθισμα για να δημιουργηθεί η απορία και ο ενθουσιασμός; Έχει να κάνει με αυτό που λέμε χάρισμα του καθηγητή ή με το μεράκι;

Κυρ. Αδαλόγλου.: Υπάρχει μία προϋπόθεση. Η σχέση που χτίζω με τους μαθητές. Πρώτα πρέπει να χτίσω τη σχέση μετά έρχονται όλα. Πρέπει να δοθεί χρόνος για να αναπτυχθεί σχέση με τα παιδιά.

Σκ. Τσιάκα.: Για να αναπτύξεις στενή επαφή με τα παιδιά, πρέπει να είσαι εκεί πολλές ώρες μαζί τους.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Εκτός από τη σχέση είναι θέμα, ας πούμε, τεχνικής το να τους προσελκύσω το ενδιαφέρον για να θέλουν από μόνα τους να κάνουν πράγματα και να λειτουργήσουν δημιουργικά;

Κατ. Προκοπίου.: Πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει και με την προσωπικότητα του δασκάλου. Πιστεύω ότι ο δάσκαλος γεννιέται.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Άρα, είναι κι αυτό που λέμε χάρισμα;

Σκ. Τσιάκα.: Βέβαια. Συμβαίνει για παράδειγμα κάτι στην τάξη, εσύ άλλα έχεις σχεδιάσει και τα παιδιά σε πάνε αλλού. Πρέπει να έχεις το χάρισμα αυτό που συμβαίνει να το αρπάξεις και πάνω σ’ αυτό μετά να συνεχίσεις.

Ευτ. Δημητριάδου.: Έχω μία διαφωνία πάνω σ’ αυτό. Αν θέλεις να δουλέψεις σε ένα ετερόκλητο περιβάλλον, ας πούμε διαπολιτισμικό, επειδή δουλεύω σε τέτοια τάξη, η καλύτερη μέθοδος για ένα τέτοιο περιβάλλον είναι η ομαδοσυνεργατική. Είναι μεγάλο πλεονέκτημα να ξέρεις να χειρίζεσαι αυτή τη μέθοδο. Προκαλεί πολύ ενδιαφέρον στα παιδιά. Βοηθάει πολύ, ειδικά στα νεοελληνικά κείμενα και στη γλώσσα. Αλλά να φτιάξεις ετερόκλητες ομάδες όπου θα ανακατέψεις τα παιδιά μεταξύ τους κι όχι για παράδειγμα τους Αλβανούς ή τους Ρωσοπόντιους μόνο μαζί. Στην αρχή τα παιδιά μπορεί να δυσανασχετήσουν, αλλά μετά θα μάθουν να συνεργάζονται.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Εσύ Γιάννη πού είχες διάφορα σχέδια να βγάλεις εκτός τάξης τα παιδιά και να κάνετε διάφορα πράγματα τι κάνατε τελικά;

Γ. Παπαθανασίου.: Απλώς έπρεπε να χτιστεί μία σχέση, αυτό που λέγανε προηγουμένως όλοι ότι για να ξεκινήσεις κάτι πρέπει πρώτα να δημιουργήσεις σχέση με τα παιδιά και η σχέση με τα παιδιά θέλει μία διαδικασία είτε θα είναι ένα παιχνίδι στην αυλή είτε ένα πάρτυ, από κει θα ξεκινήσεις για να πας στο παρά πέρα για να πας στην ομαδοσυνεργατική και οπουδήποτε. Αλλιώς όλα τ’ άλλα είναι απλές θεωρίες και λόγια.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Να συμπληρώσω κι εγώ κάτι. Υπάρχει ένα προαπαιτούμενο. Πρέπει να μπεις κυρίως σ’ αυτές τις τάξεις καθαρός, να πιστεύεις δηλαδή ότι όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Χωρίς να κουβαλάμε δηλαδή στερεότυπα ή υπέρμετρες προσδοκίες.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Κι όχι μόνο υπέρμετρες, αλλά ούτε και πολύ χαμηλές προσδοκίες.

Βηθ.: Αυτό πραγματικά είναι θέσφατο. Τα παιδιά αν δεν έχουν βαριές αναπηρίες μπορεί να ξεκινήσουν από την πρώτη δημοτικού και να ολοκληρώσουν και το πανεπιστήμιο χωρίς καμιά δυσκολία. Οπότε είναι πολύ σημαντικό να έχεις καθαρό μυαλό, αν πεις «αυτό το καημένο δεν μπορεί», τότε τελείωσε.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Και θέλει πολύ δουλειά να καταλάβεις τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα τους. Πόσα παιδιά φεύγουν από το σχολείο χωρίς να καταλάβουμε πόσα πραγματάκια κουβαλάνε μέσα τους. Αν θέλεις αυτή είναι η μέθοδος, δηλαδή πλησιάζω τα παιδιά και διερευνώ τι τα ενδιαφέρει και προσαρμόζω έτσι το μάθημα, πότε με μία δόση μουσικής, πότε με μία δόση ζωγραφικής, κυρίως να μην είναι το τυπικό μάθημα, να είναι κάτι άλλο, αλλά κάτι άλλο που τα ενδιαφέρει κι αυτά. Η σχέση είναι πολύ βασικό πράγμα, αλλά και ο τόσος χρόνος να τα καταλάβεις ένα-ένα, τι κουβαλούν. Γιατί έχουν απίστευτα ταλέντα.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Τα οποία πολλές φορές ούτε τα ίδια δεν γνωρίζουν.

Κατ. Προκοπίου.: Όπως μ’ ένα μαθητή που μας ήρθε από άλλο σχολείο, γιατί το διώξανε από κει. Αλβανός στην καταγωγή, καινούριος δηλαδή και στο σχολείο και ξένος στην Ελλάδα. Έμπαινε μέσα στην τάξη τραγουδώντας

ραπ. Αν ήμουν άλλη καθηγήτρια θα τον έστελνα στο διευθυντή και θα τον απαγόρευα να το κάνει. Το έκανε δυο-τρεις-τέσσερις φορές, έβλεπα ότι η τάξη συμμετείχε και του λέω «ρε παιδάκι μου το ραπ βγαίνει από τη ραψωδία, δεν προσπαθείς να βγάλεις την Οδύσσεια»–ήμασταν τότε στο προοίμιο-. Κι αυτό το παιδί που ούτε έγραφε ούτε διάβαζε ούτε μιλούσε καλά ελληνικά, κάθισε και έγραψε σε ραπ τραγούδι το προοίμιο και ένα μέρος της α΄ ραψωδίας και μάλιστα μου έλεγε «κυρία μην καθυστερούμε τόσο πολύ να το αναλύουμε, γιατί εγώ το διαβάζω στο σπίτι και δεν το καταλαβαίνω, θέλω να το κάνουμε για να βγάλω την α΄ραψωδία». Βέβαια έτυχα και σ’ ένα τμήμα που τον αγκάλιασαν αμέσως και τον εντάξαν στην ομάδα τους. Θέλω να σου πω, πρέπει να είσαι εκεί και να έχεις την άλλη ματιά.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Επομένως ερχόμαστε εδώ στο ρόλο του εκπαιδευτικού που νομίζω ότι υπάρχει ένα στερεότυπο σχετικά μ’ αυτό το ρόλο. Νομίζω ότι μας βλέπουν περισσότερο με το ρόλο του επαγγελματία που μεταδίδει τη γνώση και λίγοι μας αντιμετωπίζουν ως παιδαγωγούς. Εσείς πώς βλέπετε αυτό το ρόλο;

Ευτ. Δημητριάδου.: Ακόμη είναι αναχρονιστικό το σχολείο. Περιμένουν από μας να γίνουμε εξεταστές κάτι που εμένα με πειράζει πολύ. Οι γονείς κάποτε περιμένουν τα παιδιά τους να γράψουν πανελλαδικές εξετάσεις κι αυτό είναι καταπέλτης, στέκεται απειλητικό πάνω στα παιδιά. Αυτές οι εξετάσεις πάλι που είναι τυποποιημένα τα θέματα και πρέπει το παιδί να ανταπεξέλθει σ’ αυτά….Είναι πολύ αναχρονιστικό και καταπιεστικό.

Κατ. Προκοπίου.: Εμένα το μόνιμο άγχος μου είναι πώς θα τα στείλω στο Λύκειο και ότι πρέπει να τελειώσω τη γραμματική και το συντακτικό των αρχαίων.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Πείτε μου λίγο για τους στόχους της ομάδας σας. Καταρχήν είπατε ότι ο βασικός σας στόχος είναι το όραμά σας να φέρετε τη φαντασία και τη δημιουργικότητα στο σχολείο. Υπάρχουν άλλοι στόχοι πιο πρακτικοί ή μακρινοί ή μήπως οι στόχοι σας βγαίνουν στην πορεία;

Γ. Παπαθανασίου.: Έχει ένα περίπου χρόνο που δημιουργήθηκε η ομάδα μας και αφού πέρασε μισός χρόνος συζητήσεων, σκέψεων γεννήθηκε η ιδέα για τις εκδηλώσεις στον Ιανό. Τώρα οι προοπτικές είναι διάφορες. Υπάρχει μια ιδέα να δημιουργήσουμε ένα περιοδικό, έντυπο ή ηλεκτρονικό. Υπάρχει και μία αυτοκριτική, ενδο-κριτική αν πραγματώνονται οι στόχοι μας μ’ αυτές τις εκδηλώσεις που κάνουμε, αν μας φτάνει αυτό ή αν θέλουμε κάτι ποιοτικότερο, καλύτερο.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Νομίζω ότι και τόσα που κάνουμε λίγα δεν είναι. Πρώτον ότι βρίσκονται τόσοι άνθρωποι και έρχονται και καταθέτουν εκεί δημόσια την πρότασή τους, αυτό είναι πολύ σημαντικό. Όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι. Μάλιστα ο καλός δάσκαλος δύσκολα βγαίνει από το καβούκι του.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Γιατί ειδικά ο καλός δάσκαλος;

Κυρ. Αδαλόγλου.: Δεν ξέρω. Θέλει να το κάνει για τον εαυτό του, είναι τελειομανής. Πάντως πολύ δύσκολά έρχονται και εμφανίζονται δημόσια. Το ότι έχουμε ένα υλικό που ρέει και μάλλον έχουμε αρκετό υλικό μπροστά μας και για την επόμενη χρονιά, αυτό είναι ένα πρώτο βήμα και μάλιστα σημαντικό. Τώρα ότι θέλουμε να έχουμε ένα μεγαλύτερο άνοιγμα αυτό είναι μια άλλη αλήθεια.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Αυτό θα ήθελα τώρα να μου πείτε. Σε σχέση με το άνοιγμα της ομάδας. Είναι γεγονός ότι είστε μόνο φιλόλογοι.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Αυτό εύκολα μπορεί ν’ αλλάξει. Στις παρουσιάσεις έρχονται και από άλλες ειδικότητες, όπως από το μαθηματικό.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Ναι, αλλά στην ομάδα;

Κυρ. Αδαλόγλου.: Εμείς είμαστε η παρέα, εμείς είμαστε η μαγιά, ο πυρήνας.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Θέλετε να πείτε ότι οι παρουσιάσεις δεν συνδέονται μόνο μ’ εσάς. Εσείς απλώς τις οργανώνετε;

Κυρ. Αδαλόγλου.: Εμείς είμαστε η οργανωτική ομάδα. Αλλά θα θέλαμε να έρθουν και πιο πολλοί φυσικοί, ήδη έρχονται, αλλά είναι οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι. Θέλουμε να έρθουν κι από άλλους νομούς, από το Κιλκίς ας πούμε, από τον Έβρο..Αυτό θα ήταν μεγάλη ευτυχία. Αλλά ακόμη είναι δύσκολη η επικοινωνία. Φοβάμαι ότι ακόμη δεν επικοινωνούν αρκετά οι συνάδελφοι μέσω του Ίντερνετ. Γι’ αυτό σκεφτόμασταν και το έντυπο περιοδικό. Ίσως δεν έγινε και αρκετή ενημέρωση. Δηλαδή, από την Περιφέρεια πρέπει να γίνεται ενημέρωση και σε άλλους νομούς.

Παντ. Μητελούδης.: Πρέπει και από την Περιφέρεια και από τις Διευθύνσεις της Β/θμιας να ενημερώνουν τα σχολεία.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Το γεγονός ότι ήσασταν σύμβουλος επηρέασε καθόλου στο να υπάρχει μια καλύτερη επικοινωνία με τη Διεύθυνση με την Περιφέρεια, σας έχει βοηθήσει δηλαδή;

Κυρ. Αδαλόγλου.: Ναι, ομολογώ πως ναι. Με την Περιφέρεια, κυρίως που έπρεπε να το πάρει υπό την αιγίδα της, γιατί με τις Διευθύνσεις ήταν πιο εύκολο. Βοήθησε αυτό. Με ήξεραν ως σύμβουλο, είχαμε συνεργαστεί, αυτό ήταν καλό. Έπαιξε ρόλο και το σχολείο το καλλιτεχνικό που τράβηξε μπροστά, δηλαδή το έβαλαν ως προμετωπίδα, αλλά εμείς το τονίζουμε ότι έρχονται συνάδελφοι από όλα τα σχολεία και από διάφορες ειδικότητες. Και από των ξένων γλωσσών παρουσίασαν, ήρθε μαθηματικός και πάλι ξένων γλωσσών θα παρουσιάσει, τώρα έχουμε μία θεατρολόγο.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Το άνοιγμα της ομάδας απ’ ότι κατάλαβα δεν είναι στο να βάλετε καινούρια μέλη στην ομάδα, όσο στο να ανταποκρίνονται στις προσκλήσεις σας για τις παρουσιάσεις προτάσεων.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Μα ναι, το άλλο είναι πολύ εύκολο. Αν πούμε να προσθέσουμε μέλη είναι πάρα πολύ εύκολο, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι να έρθουν και να φέρουν αυτό που κουβαλάνε.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Να γίνει διακίνηση ιδεών.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Έτσι. Πώς το λέμε εκεί μέσα; Να συζητήσουμε και να συν…..

Γ. Παπαθανασίου.: Να συν-αναζητήσουμε

Κυρ. Αδαλόγλου.: Είναι βασικός στόχος αυτή η συν-αναζήτηση. Νομίζω ότι τη συζήτηση την πετύχαμε ως ένα βαθμό, τη συν-αναζήτηση, την ανατροφοδότηση τη θέλουμε περισσότερο.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Ίσως είναι και νωρίς ακόμη. Πρέπει να ωριμάσει..

Κυρ. Αδαλόγλου.: Έτσι λέω κι εγώ.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Επίσης, κάτι που σκέφτηκα πάνω σ’ αυτό το άνοιγμα, θεωρώ ότι είναι ακόμη νωρίς, αλλά μήπως κι αυτό που λέγαμε προηγουμένως σε σχέση με τη δυσκαμψία που υπάρχει ακόμη στα σχολεία και την αναχρονιστικότητα που έλεγε προηγουμένως η Ευτυχία, αυτοί δεν είναι ανασταλτικοί παράγοντες στο να υπάρχει η μεγαλύτερη ανταπόκριση που θα θέλατε;

Κατ. Προκοπίου.: Εγώ μέχρι να γνωρίσω την κυρία Κυρ. Αδαλόγλου ένιωθα λίγο ως γραφική, ένιωθα μόνη.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Αυτό δεν σας ενοχλεί;

Σκ. Τσιάκα.: Εμένα πια δεν μ’ ενοχλεί.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Όταν πήγαμε στον Ιανό για πρώτη φορά για να πούμε με την κοπέλα που είναι εκεί υπεύθυνη των εκδηλώσεων τι θέλουμε να κάνουμε, μας λέει όποτε κάνουμε κάτι με εκπαιδευτικούς ούτε δέκα άτομα δεν έρχονται. Και γίνεται την πρώτη βραδιά, το αδιαχώρητο και παθαίνουν πλάκα. Και τώρα είναι ένα σωρό εκδηλώσεις που πάντα είναι γεμάτες. Δεν είναι λίγο το ότι κρατάμε τόσο κόσμο συνεχώς.

Ευτ. Δημητριάδου.:Ναι αλλά είναι το κοινό μας, είναι συγκεκριμένα πρόσωπα.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Αυτό είναι και καλό και κακό. Θέλουμε το άνοιγμα, αλλά ας μη βιαζόμαστε πάρα πολύ, θέλει πολύ υπομονή, όπως πολύ καλά το παρατήρησες προηγουμένως Μαρία, δύσκαμπτο το σχολείο και σε τι καιρούς και ο καθένας με τις δουλειές του και τις υποχρεώσεις του. Δεν είναι εύκολο πράγμα ν’ ανοιχτούν και να ‘ρθούν.

Ευτ. Δημητριάδου.: Εγώ θα ‘θελα παρ’ όλα αυτά να ‘ρθουν και δάσκαλοι. Νομίζω ότι από κει ξεκινάνε όλα, από το δημοτικό.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Νομίζω ότι αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ δασκάλου και μεταξύ καθηγητή γυμνασίου, καθηγητή λυκείου είναι τόσο τεχνητός. Πρέπει να σπάσουν αυτά τα στεγανά, τι πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια ή και τριτοβάθμια ακόμη. Η εκπαίδευση είναι ενιαία.

Κατ. Προκοπίου.: Υπάρχει όμως η διάθεση, γιατί βλέπω ότι το μπλογκ το επισκέπτονται και πολλοί δάσκαλοι.

Κατ. Προκοπίου.: Θα ήθελα, όμως να έρθουν εδώ, τουλάχιστον οι ντόπιοι να μας παρουσιάσουν τις δουλειές τους.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Νομίζω ότι εδώ υπάρχει περισσότερο το θέμα της ενημέρωσης. Δεν ξέρω κατά πόσο το ξέρουν οι δάσκαλοι για να ‘ρθουν. Κάτι πρέπει να κάνουμε. Να επιμείνουμε η Περιφέρεια να τα στέλνει και στην Πρωτοβάθμια.

Ευτ. Δημητριάδου.: Θα ήθελα πάρα πολύ. Τώρα με τα νέα βιβλία πώς δουλεύουν, στο μάθημα της γλώσσας παραδείγματος χάρη, θα με ενδιέφερε να μάθω..

Βηθ.: Πάντως δουλεύουν περισσότερο βιωματικά. Οι δάσκαλοι τις παιδαγωγικές μεθόδους σαν αυτές που κουβεντιάζαμε προηγουμένως τις χρησιμοποιούσαν πολλά χρόνια πριν. Αυτή την ομαδοσυνεργατική μάθηση την είχαν βιώσει καλύτερα από μας.

Ευτ. Δημητριάδου.: Δεν μου φαίνονται όμως τα παιδιά που έρχονται από το δημοτικό τόσο συνεργάσιμα.

Βηθ.: Μήπως μπαίνουν σε άλλο πλαίσιο και αναπροσαρμόζονται;

Σκ. Τσιάκα.: Εγώ νομίζω ότι είναι το ίδιο με τους καθηγητές. Δηλαδή υπάρχει μια μερίδα δασκάλων που κάνουν κάτι τέτοιο. Μας έρχεται μια φουρνιά και βλέπεις ότι είναι δουλεμένα τα παιδιά και τις περισσότερες φορές βλέπεις ότι τα παιδιά είναι αδούλευτα. Το παρήγορο είναι ότι αν δουλέψεις με τα παιδιά μ’ αυτές τις μεθόδους τις βιωματικές, τα παιδιά πιο εύκολα προσαρμόζονται και εκπαιδεύονται.

Βηθ.: Είναι θεωρητικά οι δάσκαλοι περισσότερο καταρτισμένοι από μας.

Ευτ. Δημητριάδου.: Δεν βλέπω να υπάρχει μεταξύ τους συνεργασία. Βλέπω να υπάρχει ένας ανταγωνισμός, κοροϊδεύουν τα παιδιά που είναι πιο αδύναμα. Τώρα θα πω ένα παράδειγμα. Έχω ένα παιδάκι στην τάξη που έχει χαμηλό IQ και γράφει σε κάθε του έκθεση «εμένα μου λένε κακομοίρη, εσύ θα μείνεις στην ίδια τάξη και είσαι και ψηλός».

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Πιστεύετε ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού μπορεί να φτιαχτεί από μας με τέτοιο τρόπο ώστε ίσως να μη χρειάζεται η παραπομπή σε άλλο φορέα που θα βοηθήσει αυτά τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα;

Παντ. Μητελούδης.: Νομίζω ότι είναι πρωταρχική η σχέση του παιδιού με τον καθηγητή και το σχολείο και από κει και πέρα στις περιπτώσεις που χρειάζεται παραπομπή αυτό διευκολύνει πολύ την όλη διαδικασία.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Θα μπορούσε να είναι περιττή έως και αχρείαστη αυτή η παραπομπή;

Παντ. Μητελούδης.: Εξαρτάται από την περίπτωση. Συνήθως δεν χρειάζεται. Αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που χρειάζεται οπωσδήποτε.

Κατ. Προκοπίου.: Γιατί δεν είμαστε και ειδικοί για να χειριστούμε κάτι τέτοιο. Δηλαδή εγώ φοβάμαι περισσότερο την ημιμάθεια. Κάποιες περιπτώσεις φοβάμαι να τις αγγίξω.

Παντ. Μητελούδης.: Αυτός ο φόβος είναι μια ένδειξη ότι κάτι πρέπει να γίνει.

Ευτ. Δημητριάδου.: Δηλαδή για ένα τέτοιο παιδί είναι καλύτερο να μείνει σ’ ένα σχολείο, ας πούμε για κανονικά παιδιά;

Ευτ. Δημητριάδου.: Σε τμήματα ένταξης.

Παντ. Μητελούδης.: Πρέπει να περάσει πρώτα από τα ΚΕΔΥ. Γενικά τις περισσότερες περιπτώσεις τις αντιμετωπίζεις στο σχολείο, αρκεί βέβαια να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.

Γ. Παπαθανασίου.: Αν υποθέσουμε ότι θα υπήρχε ένας σωστά εκπαιδευόμενος καθηγητής η ευρωπαϊκή εμπειρία τι λέει γι’ αυτά τα ζητήματα, εκεί που οι καθηγητές έχουν καλύτερη εκπαίδευση από μας;

Σκ. Τσιάκα.: Ειδικά στη Γερμανία έχουν πολύ διαφορετική εκπαίδευση από μας και αυτού του είδους οι πρακτικές στα σχολεία εκεί θεωρούνται περισσότερο δεδομένες απ’ ό,τι σε μας. Δηλαδή ό,τι σε μας είναι εξαίρεση εκεί είναι ο κανόνας.

Ευτ. Δημητριάδου.: Έχουν μεγάλη θητεία στη διαφορετικότητα.

Παντ. Μητελούδης.: Από κει και πέρα αν χρειάζεται ειδική τάξη, αυτά δεν μπορούν να γίνουν έτσι, πρέπει να υπάρχουν οι ανάλογες δομές. Το να πεις στο παιδί «φύγε από δω πήγαινε στο ειδικό σχολείο, δεν είναι πάντα η λύση».

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Υποτίθεται ότι τα τμήματα ένταξης που πρέπει να υπάρχουν στα σχολεία καλύπτουν τις ανάγκες των παιδιών που δεν είναι σε μια περίπτωση τόσο δύσκολη που να θέλει ειδικό σχολείο. Όμως το καινούριο ρεύμα λέει ότι πρέπει να σταματήσουν αυτοί οι διαχωρισμοί μεταξύ διαπολιτισμικού ή ειδικού και γενικού σχολείου…

Βηθ.: Να υπάρχει ένα ενιαίο σχολείο.

Γ. Παπαθανασίου.: Καλά αυτό είναι εκ του πονηρού, γιατί σκέφτονται τη μείωση των δαπανών.

Βηθ.: Όχι, αυτή είναι μία επιστημονική θέση, δεν έχει να κάνει μόνο με την Ελλάδα, είναι στα πλαίσια της ισότητας και των ίσων ευκαιριών.

Γ. Παπαθανασίου.: Η ευρωπαϊκή πολιτική για τις ίσες ευκαιρίες είναι του θανατά. Ποιος την εφαρμόζει, στη Γαλλία την εφαρμόζουν την ευρωπαϊκή πολιτική;

Παντ. Μητελούδης.: Οι ειδικές τάξεις και όλη αυτή η ειδική αγωγή να υπάρχει στα κανονικά σχολεία, εκτός από τις βαριές περιπτώσεις.

Βηθ.: Ακριβώς, γιατί η επικοινωνία με τα εντός εισαγωγικών φυσιολογικά παιδιά βοηθάει.

Κατ. Προκοπίου.: Δεν το αποδέχονται όμως.

Παντ. Μητελούδης.: Ναι, αλλά αυτό προϋποθέτει δομές μέσα στο κανονικό σχολείο. Εκπαιδευτικό προσωπικό, εκπαιδευτικό υλικό, το οποίο προϋποθέτει χρήματα.

Γ. Παπαθανασίου.: Συγνώμη, η δικιά μου εμπειρία πάνω σ’ αυτό είναι ότι είχαμε ένα παιδάκι τέτοιο στην Ευκαρπία με κινητικά προβλήματα και τίποτα άλλο και το είχαν ταράξει στο δούλεμα όλοι οι μαθητές. Κανένας καθηγητής δεν του συμπεριφέρθηκε άσχημα, όλοι τον υποστήριζαν και τον ενίσχυαν, αλλά όλα τα πιτσιρίκια τον δούλευαν.

Σκ. Τσιάκα.: Του συμπεριφέρθηκαν άσχημα οι καθηγητές, γιατί δεν φρόντισαν να βάλουν αυτά τα παιδιά στη θέση τους.

Βηθ.: Η ομαδοσυνεργατική μάθηση βοηθάει σ’ αυτού του είδους τα προβλήματα.

Παντ. Μητελούδης.: Ίσως αυτό το παιδί θα μπορούσε να μη γίνει αποδεκτό από όλους, αλλά από μια παρέα, μια ομάδα παιδιών.

Βηθ.: Η κοινωνικοποίηση είναι πολύ σημαντικό στοιχείο, ειδικά για τα παιδιά που έχουν δυσκολίες.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Και όχι η ενσωμάτωση γιατί έτσι λειτουργούμε εμείς ως κυρίαρχη ομάδα στην οποία θέλουμε να προσαρμοστεί κι όχι εμείς να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητά του. Επομένως, θα μπορούσαμε τώρα να πούμε περιεκτικά για το ρόλο του εκπαιδευτικού με κάποιες λέξεις κλειδιά που σας εκφράζουν; Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του εκπαιδευτικού για να μιλάμε για ένα καλύτερο σχολείο;

Παντ. Μητελούδης.: Να είναι εμψυχωτικός, αλλά και καθοδηγητικός, δηλαδή πράγματα που μπορεί να είναι φαινομενικά αντίθετα, αλλά χρειάζονται και τα δύο.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Ανοιχτός στις προκλήσεις και στα ταλέντα και στις κλίσεις των παιδιών.

Κατ. Προκοπίου.: Ευρύτητα σκέψης.

Παντ. Μητελούδης.: Να είναι σύγχρονος.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Το σύγχρονος τι περικλείει δηλαδή; Να πιάνει τα αιτήματα των σημερινών παιδιών;

Σκ. Τσιάκα.: Ε, ναι.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Να είναι ανήσυχος.

Γ. Παπαθανασίου.: Εγώ ξέρω ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να πείθεις τον άλλο ότι είναι ικανός να κάνει τα πάντα. Και το πάντα είναι πολύ σχετικό για τον καθένα. Άρα θέλει μια διαρκή θετική ενίσχυση, αυτό να προσφέρει ο δάσκαλος. Και σιγά-σιγά ο καθένας θα βρει το δρόμο του.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Κλείνοντας θέλω να μου πείτε ένα μήνυμα που μπορούμε να δώσουμε σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, η οποία συμπεριλαμβάνει τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, αλλά και τους γονείς, για τον τρόπο που θα μπορούσαν να βιώνουν το σχολείο.

Παντ. Μητελούδης.: Οι γονείς να φροντίζουν τα παιδιά τους να είναι ευτυχισμένα. Να περιορίσουν το εγώ τους. Αυτή η εγωκεντρική συμπεριφορά των γονιών να μεταφέρουν όλα τα προβλήματά τους στα παιδιά είναι καταστροφική.

Κατ. Προκοπίου.: Και να περιορίσουν την προβολή στο παιδί τους σε σχέση με ό,τι δεν έκαναν αυτοί.

Παντ. Μητελούδης.: Και αντίστοιχα στο σχολείο το παιδί να είναι ευτυχισμένο.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Δηλαδή μία βίωση με συναίσθημα.

Παντ. Μητελούδης.: Πάντως το τονίζω ότι το σπίτι είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Γ. Παπαθανασίου.: Ναι, αλλά αν το εκπαιδευτικό σύστημα δεν καταφέρει να απεμπλακεί από την οικογένεια τότε παύει να είναι εκπαιδευτικό σύστημα, έχει αποτύχει. Γιατί αυτός είναι ο ρόλος του να πάψει να μεταφέρει την κοινωνία στο σχολείο, πρέπει το σχολείο να ξεπεράσει την κοινωνία.

Σκ. Τσιάκα.: Πρέπει το σχολείο να προηγείται της κοινωνίας

Γ. Παπαθανασίου.: Βεβαίως, να καταργεί τις κοινωνικές διακρίσεις.

Σκ. Τσιάκα.: Να μάθει τους ανθρώπους να ζουν ανθρώπινα, αλλά δυστυχώς το σχολείο δεν το καταφέρνει αυτό, γιατί αναπαράγει την ίδια την κοινωνία, η οποία δεν είναι αυτή που θα θέλαμε.

Μαρ. Τσιμπουκέλη.: Δηλαδή πρέπει το σχολείο να μην αναπαράγει την κοινωνία, αλλά να τη βοηθάει προς τη βελτίωσή της. Σε σχέση με την οικογένεια που είναι ένα δύσκολο κομμάτι, γιατί πραγματικά είναι ο πρώτος φορέας κοινωνικοποίησης, η συνεργασία που μπορεί να υπάρχει με τους γονείς για να δημιουργηθεί μια συμμαχία ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και στους γονείς……

Γ. Παπαθανασίου.: Μία συμμαχία μεταξύ εκπαιδευτικών δε χρειάζεται περισσότερο;

Κατ. Προκοπίου.: Μπορούμε να δώσουμε το σύνθημα ότι το σχολείο μας αφορά, είτε είμαστε καθηγητές είτε είμαστε μαθητές είτε είμαστε γονείς, το σχολείο να το δούμε ως δική μας υπόθεση. Εμείς να μην είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι, οι μαθητές να μη το μισούνε και ως χώρο και ο γονιός να ενδιαφερθεί, δεν είναι χώρος παρκαρίσματος των παιδιών το σχολείο. Το σχολείο είναι υπόθεση όλων.

Κυρ. Αδαλόγλου.: Άρα ο όρος συνεργασία επανέρχεται. Και ανάμεσα στους συναδέλφους και ανάμεσα στους γονείς και στους καθηγητές και ανάμεσα στα παιδιά και στους καθηγητές και ανάμεσα στα παιδιά μεταξύ τους.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ”

  1. Φλώρα Π. Μανακίδου Says:

    Διάβασα για την ομάδα σας στη Μακεδονία της Κυριακής σήμερα και θέλω να σας εκφράσω γραπτώς την εκτίμησή μου για το έργο που κάνετε, στο βαθμό που το παρουσίασε η εφημερίδα.
    Eιδικά διάβασα με χαρά για το θέμα της Οδύσσειας, επειδή με έχει απασχολήσει προσωπικά για πολλά χρόνια ως πανεπιστημιακή δάσκαλος και ερευνήτρια (βλ. βιβλίο Στρατηγικές της Οδύσσειας, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2002, βιβλίο για την αρχαϊκή ποίηση του Ησίοδου, και διάφορα άρθρα και εισηγήσεις για τον τρόπο διδασκαλίας της Οδύσσειας). Ωραια ακούγονται τα περί ρομάντζου και ραπ και κινουμένων σχεδίων. Η Οδύσσεια συντέθηκε αρχικά ως κείμενο προς τέρψιν και εγγενή στοιχεία της είναι το παραμύθι, η περιπέτεια, η αγωνία. Τί καταλαβαίνουν τα παιδιά από ένα καλό αλλά τόσο απαιτητικό βιβλίο της πρώτης γυμνασίου; Ειλικρινά ούτε οι φοιτητές μου δεν θα μπορούσαν να διαβάσουν το βιβλίο απροβλημάτιστα: εξάλλου, όπως έχω πει επανειλημμένως και καθόλου ενείδει αστείου, τα ερωτήματα που τίθενται στις ασκήσεις ειδικά π.χ. για την πρώτη ραψωδία, ούτε έμπειροι ομηριστές δεν κατάφεραν να λύσουν με απόλυτη πεποίθηση.
    Θα χαρώ να μαθω ότι η ομάδα σας πάει καλά και αν μπορούσα να βοηθήσω σε κάτι από τη μεριά του θεωρητικού, είμαι στη διάθεσή σας
    Φ.Μανακίδου
    Αναπληρώτρια Καθηγήτρια αρχαίας ελληνικής φιλολογίας
    Τμήμα ελληνικής φιλολογίας
    Δ.Π.Θ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: